Otwarcie wystawy Kamy Sokolnickiej i Pawła Błęckiego "Skala fantomu"

Skala Fantomu to prezentacja dwóch cykli artystycznych, malarskiego zatytułowanego Fantom i nieruchomy krajobraz autorstwa Kamy Sokolnickiej, oraz fotograficznego pt. Skala szarości autorstwa Pawła Błęckiego.

Skala Fantomu bada stosunek człowieka i przedmiotu do przestrzeni, stawia także pytanie o przemiany procesów twórczych,
malarskość fotografii i fotogeniczność malarstwa.

- Moje prace dotyczą często czegoś, co prawie nie istnieje. Lubię używać prefabrykatów – w tym cyklu są nimi forma fabryki, elektrowni i aura epoki przemysłowej niepodlegającej już większym fluktuacjom. Zakłady pracy w tej części świata to coraz częściej jedynie powidok różnych gałęzi przemysłu amputowanych rzeczywistości. Pozostają fantomy. Bardziej to jak, niż dokąd świat zmierza, stanowi dla mnie katastrofę. Obiekty poindustrialne mają w moim odczuciu charakter zbliżony do jednostek, które za cel stawiają sobie pogrążenie się w kontemplacji. Równo, może nawet monotonnie, emitują pewien rodzaj promieniowania, które zbliża się do buczącego, niskiego dźwięku. Krajobrazy z elektrowniami – to tam powstaje energia i napięcie. Niezmiennie, w pracy i w życiu, interesuje mnie przemienianie miejsca w stan umysłu. Nie jesteśmy bezpiecznie zadomowieni w świecie, który chcemy zrozumieć (R. M. Rilke) - mówi Kama Sokolnicka



"Skala szarości I" 2008 //fotografia cyfrowa// Polska szarość jako idée fixe? Trochę tak. Mecząca, ale zarazem intrygująca, a nawet zachwycająca. Zszarzały, niedoceniony – często wybitnie dobry – modernizm obklejony kolorowymi reklamami, jak choinka bombkami okraszona bez ładu i poczucia dobrego smaku. Stąd chęć wygrzebania czegoś z tej eklektycznej i intensywnie burzącej radość oka papki. Polskiej wizualnej zupy-kupy, którą zjadamy każdego dnia na obiad. Trochę surrealistycznie, może trochę za bardzo kreacyjnie, ale jednak ciut dokumentalnie – wycinam niektóre elementy przestrzeni miejskiej i przypinam je jak owady do szarej planszy, do tego szarego eteru. W jakim celu? Żeby je wyeksponować? A może aby z absolutna pewnością unicestwić jak owada szpilką? Tego do końca nie wiem, ale jedno wiem na pewno: szarość ta może być wybitnie interesująca - mówi Paweł Błęcki

O artystach:
Kama Sokolnicka, ur. 1978, mieszka i tworzy we Wrocławiu.
Absolwentka Wydziału Grafiki wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych.
W swoich pracach zajmuje się głównie procesami związanymi z zamieszkiwaniem, przebywaniem, pamięcią miejsca, fenomenem horror vacui i przemieszczaniem się.
Oscyluje pomiędzy obserwowaniem a byciem w/wewnątrz. Posługuje się różnymi mediami by analizować relacje między przestrzenią, człowiekiem i przedmiotami;
ważne jest tu coś, co dzieje się między tymi elementami, co nie tkwi w nich samych. Wszystko to konsekwentnie znajduje odbicie w formach i materiałach, jakich
artystka używa do swoich realizacji. Pobyty twórcze w Europejskim Centrum Współczesnych Działań Artystycznych CEAAC w Strasbourgu (2004)
i w Kolonii Artystów w Stoczni Gdańskiej (2005). Prace w kolekcji Dolnośląskiego Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych i w kolekcjach prywatnych.
Od 2008 r. współpracuje też z Tomaszem Zalejskim-Smoleniem

Paweł Błęcki ma 25 lat. Pochodzi z Gdańska, w którym ukończył Akademię Sztuk Pięknych na Wydziale Grafiki. Aktualnie studiuje na kierunku Intermedia poznańskiej ASP.
Obok fotografii posługuje się instalacją oraz wideo.
Cykl Skala szarości został wyróżniony drugą nagrodą w konkursie fotograficznym Doliny Kreatywnej 2009/2010

Zdjęcia