Wystawa fotografii Piotra Dębińskiego: "Koń jaki jest, każdy widzi”

Zapraszamy na wernisaż fotografii autorstwa Piotra Dębińskiego pod tytułem „Koń jaki jest, każdy widzi.”

„Koń jaki jest, każy widzi.
W Skaryszewie byłem o 6.00 rano. Tłum gapiów i handlarzy kłębił się na głównej drodze. Wiosna. Jedna z bocznych uliczek zaraz przy kościele to kilkukilometrowe, wąskie targowisko wychodzące w pole i kończące się cmentarzem. Wszędzie zapach wódki, spalonego mięsa i stajni. Tutaj kupisz wszystko. Od batów, podków, wiejskich chlebów, używanych butów, popręgów, uzd końskich, wódki, kowbojskich kapeluszy, kiełbas, wielkich styropianowych grzybów, bibelotów w stylu Ludwika XIV, jajek , Chrystusów na krzyżu i bez, luster, piwa, starych wojskowych amerykańskich hełmów, kaszanki, śrubek, obrazów olejnych, dropsów, pączków, bryczek, aż po starego zużytego konia, którego można zabić i zjeść.
Na targ pojechałem, aby fotografować ludzi nie konie. Sportretowałem polskie chamstwo, ale nie w znaczeniu moralnym, lecz obyczajowym - zaściankowym, staropolskim, szlacheckim, naszym - wiejskim. Ta grupa społeczna wciąż istnieje, jest silna swym wewnętrznym, tradycyjnym, niezmiennym rytmem życia, odmierzanym corocznym, wieloletnim rytuałem targów końskich. Ale co z koniem?”

Piotr Dębiński, urodzony w 1967 roku w Zduńskiej Woli zajmuje się fotografią i grafiką projektową. Studiował w PWSSP w Łodzi w latach 1988-1993, dyplom uzyskał w 1993 roku w pracowni fotografii prof. Ireneusza Pierzgalskiego i w pracowni grafiki reklamowej prof. Bogusława Balickiego. Brał udział w wielu pokazach i wystawach.
Między innymi w ramach Festiwalu Dialogu Czterech Kultur w Łodzi (2007), w ramach Międzynarodowych Spotkań Artystycznych „Eksperyment” 2007 w Zbąszyniu, Programu Tybetańskiego Fundacja Inna Przestrzeń w Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi, Fotofestiwalu 2009, Spotkań Sztuki Niezależnej w Lanckoronie czy w ramach projektu A2 Warszawa – Łódź (2009).
Sposób w jaki fotografuje opisał tak oto:

„Prezentowane zdjęcia rejestrują codzienną rzeczywistość. To wynik ciągłej podróży.
Wciąż szukam subiektywnego obrazu człowieka, uniwersalnej formuły tłumaczącej kim lub czym jest, kim jestem ja...
Oczy, twarz, grymas ust budują klucz poznania. Miejsca, w których fotografuję, uzupełniają charakter moich modeli, są z nimi nierozerwalnie związane.

Dokumentuję – dlaczego?
Wokół mnie i wewnątrz mnie coś się dzieje - staram się to połączyć. Lubię zadawać pytania o radość, strach, ból i nadzieję. Chcę się przekonać jakie one są, ale nie wierzę w obiektywną rejestrację. Czy inni czują podobnie jak ja?

To poszukiwanie harmonii i tworzenie nowej rzeczywistości. Próbując pokazać jej prawdziwy wizerunek muszę być ostrożnym – łatwo ją zafałszować.”

Zdjęcia

Polecają:

redakc...

Przeme...