'Wariat i zakonnica' w Teatrze Małym w Manufakturze

„Wariat i zakonnica” S.I. Witkiewicz


„Czy wszyscy jesteśmy wariatami? Oby tak było!”
S. I. Witkiewicz

W krótkim wstępie do teorii Czystej Formy w teatrze, Witkacy napisał: Wychodząc z teatru, człowiek powinien mieć wrażenie, że obudził się z jakiegoś dziwnego snu, w którym najpospolitsze nawet rzeczy miały dziwny, niezgłębiony urok, charakterystyczny dla marzeń sennych, nie dających się z niczym porównać. W „Wariacie i zakonnicy” świat jest zredukowany do jednej celi w zakładzie dla umysłowo chorych, która jest zamieszkała przez najbardziej przerażające Witkacego koszmary: zarządców szpitala dla obłąkanych. Siostry zakonne i lekarze dla społecznego dobra, pragną wyleczyć tytułowego wariata z obłędu. Środki jakie stosują sprowadzają się do coraz mocniejszej kontroli i represji, a ci, którzy upierają się by leczyć i uzdrawiać okazują się prawdziwe obłąkani. Zarządcy szpitala dla obłąkanych, jako reprezentanci społeczeństwa, nie dają Walpurgowi spokoju, lecz upierają się by go wyleczyć dla wspólnego dobra. Nietrudno się domyślić, że konsekwencją takiego "leczenia może być jedynie prawdziwe szaleństwo. Natomiast ci, którzy upierają się by leczyć i uzdrawiać okazują się prawdziwymi szaleńcami.

Występują:
Mieczysław Walpurg - Gracjan Kielar
Siostra Anna - Małgorzata Lipka
Dr Efraim Grun - Krzysztof Pyziak
Dr Jan Burdygiel - Bogumił Antczak
Siostra Barbara - Anna Grzeszczak

Kostiumy - Monika Olszewska - Sulejewicz
Reżyseria - Michał Rzepka
Fragment recenzji:

Rzepka postawił na naturalną grę aktorów. Nie ma w niej śladów pretensjonalności; aktorzy wydają się stworzeni do ról, w jakie się wcielają. Napuszone naukowe mędrkowanie doktora Gruena (Krzysztof Pyziak) czy siostra Barbara (fantastyczna Anna Grzeszczak w roli cynicznej dewotki) to esencja ludzkich portretów dramatu Witkacego. Walpurg jako wodzirej tego szpitalnego "show" potrafi rechotać jak wariat, ale jego spojrzenia na świat i zdolności odszyfrowywania ludzi nie powstydziłby się filozof. Mozaika sylwetek, groteskowych scen, absurdalnych, ale jakże trafnych spostrzeżeń Walpurga w trwającym niecałą godzinę spektaklu kumuluje się w dopracowaną i spójną całość.

Alexandra Kozowicz
Gazeta Wyborcza

Zdjęcia